Onderzoek naar effect sociale isolatie
Onderzoek UvA naar de effecten van sociale afstand
Voorjaar 2020 hielden de Universiteit van Amsterdam en ZonMw een onderzoek naar de impact van sociale isolatie onder kwetsbare mensen, zoals ouderen, migranten en dak- en thuislozen. Dit in verband met COVID-19. MEE was betrokken bij het kwalitatieve onderzoek onder mensen met een lichte verstandelijke beperking, niet-aangeboren hersenletsel en/of autisme.
Grote impact van corona op de cliëntondersteuning
Uit de resultaten van het onderzoek blijkt dat COVID-19 en de genomen maatregelen een sterke invloed hebben op cliëntondersteuning. Voor het werk van cliëntondersteuners is de ontmoeting met hun cliënten essentieel. Toen corona zijn intrede deed in Nederland en zij vanuit huis moesten werken, werden zij dan ook geconfronteerd met praktische problemen.
Digitale zorg ontoereikend
Het onderzoek maakt duidelijk dat MEE cliëntondersteuners het bieden van ondersteuning via digitale middelen in vele gevallen niet toereikend vinden, terwijl hun cliënten juist in coronatijd extra aandacht en ondersteuning nodig hebben.
Obstakels bij ondersteuning op afstand
Eén van de belangrijkste obstakel is dat op afstand communiceren met cliënten vaak niet een volledig beeld geeft van hoe het met iemand gaat. Zo zijn veel cliënten – om verschillende redenen – niet altijd eerlijk tegen hun hulpverleners. Een huisbezoek of een afspraak op kantoor geeft dan letterlijk meer zicht op iemands persoonlijke situatie. Bovendien is het voor de doelgroepen van MEE vaak extra lastig is om zich goed te verwoorden. Het gaat hierbij om mensen met autisme (ASS), een lichte verstandelijke beperking (LVB), psychische problematiek of een niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Daardoor is communicatie via telefoon vaak onduidelijk. Beeldbellen is dan niet altijd een alternatief, omdat cliënten deze vorm van communicatie vaak nog niet kennen en het lastig is om hen via de telefoon of mail hierin wegwijs te maken.
Cliëntondersteuners missen de ‘blik van buitenaf’
Ook is het met communicatie op afstand moeilijker om contact te hebben met het sociale netwerk van de cliënt. “Vaak vertelt de naaste omgeving een ander verhaal over hoe het met de cliënt gaat dan de cliënt zelf”, vertelt één van de geïnterviewde cliëntondersteuners.
Inventieve vormen van face-to-face contact
Om toch een goede hulpverlening te kunnen waarborgen, organiseren de cliëntondersteuners van MEE alternatieve vormen van face-to-face contact. Ze gaan bijvoorbeeld met cliënten wandelen in het park of spreken hen buiten op een bankje. Anderen doen huisbezoeken met een mondkapje op. Sommigen spreken toch nog af op kantoor en ontvangen hun cliënten in grotere ruimtes. Daarbij wegen de MEE-cliëntondersteuners aan de hand van een stroomschema af of face-to-face contact echt nodig is.
